ทุกๆคำถาม....มันมีคำตอบเสมอ
อยู่ที่ว่า...จะอยากได้ยินไหม
หรือถ้าได้ยินแล้ว จะรับได้หรือเปล่า ?
บางครั้งเราก็ควรรู้จักตัวเอง..และรู้จักปรับตัว
...อย่าเอาแต่โทษคนอื่น ไม่มีใครผิดทั้งนั้น ...
ถ้าเธอคิดว่าพวกฉันไม่จริงใจ...เธอล่ะ ?
คนรอบข้างก็เป็นเหมือนกระจกที่สะท้อนตัวเรา......
สิ่งที่ได้รับ..ได้มี..ได้เป็น สมควรกับการกระทำเสมอ
** ฉันยอมถูกมองว่าเป็นคนมีปัญหา
ใช่ ฉันร้ายกาจ!!!!!
edit @ 27 Aug 2009 22:23:20 by วรัญญา นี่ชื่อฉัน
ไม่เห็นจะต้องไปคิดอะไรนี่นา เขาก็เป็นเขา เราก็คือเรา ก็คนเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น..จะจำคำพูดที่พยายามยกมาเป็นข้ออ้างเข้าข้างตัวเองได้มั้ย?
ฉันมักลืมตัวเสมอ....หลงผิด หลงถูกไปบ้าง เพราะฉันก็คือฉัน ก็เปนแบบนี้
แต่อย่างน้อยฉันก็มีเพื่อน..ที่จริงใจกับฉัน อย่างน้อยฉันก็รู้สึกอย่างนั้น
ที่จริงแล้วตั้งใจจะเข้านอนแต่หัวค่ำ...แต่ทำไม่ได้ ฉันไม่เคยนอนหลับ ไม่ว่าจะเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืน
สมองของฉันคิดเรื่องที่ผ่านเข้ามาในยามที่ฉันตื่น และมันก็บงการ...ให้ฉันเก็บมาคิดต่อในแม้ในยามที่ฝัน
** ในชีวิตจริงฉันก็คือคนที่ทำอะไรไม่ได้เรื่อง ถึงอย่างนั้น ยามที่ฉันฝัน ....ฉันก็มักจะเป็นคนพ่ายแพ้เสมอ
มันคงเป็นเพราะ...ตอนนี้ ช่วงเวลานี้ ...ฉันอ่อนแอ
*+*+* มีเรื่องตั้งมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรแต่...ถูกตัดสินว่าผิด
และเรื่องที่รู้ตัวว่าผิด....แต่ก็ไม่มีใครตัดสินอะไร และเรื่องของคนอื่นที่เก็บมาคิดแทนเขา ทั้งที่ไม่รู้ว่าจริงๆแล้ว เขาคนนั้นจะเคยคิดมั้ย?
คนเรานี่ตลก .....ทางที่ถูกก็มี...แต่ไม่เดิน
รู้ว่าเรื่องที่ทำมันผิด....แต่ก็ยังทำ
แต่คนบางประเภทก็ทำตัวน่าสงสารยิ่งกว่า คือ ไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้แม้กระทั่ง วิธีที่จะเรียนรู้ตนเอง เพื่อให้รู้จักสิ่งที่ตัวเองเป็น.....จะได้ปรับตัวให้เข้ากับคนอื่นได้ จะเรียกหาเพื่อนได้อย่างไร ใครจะอยากมาหา....ในเมื่อ....เธอไม่เคยรู้จักคำว่าเพื่อน .... คนอื่นก็อยากจะเข้าใจเธอหรอก....แต่ใครจะอยากเอาตัวเองไปเป็นควายให้คนอื่นขึ้นขี่ล่ะ ??
ที่หนีไม่พ้นคือการนินทา...มันอยู่คู่กับมนุษย์บนโลกนี้ไปแล้ว
ตอนนี้ฉันแยกไม่ออกซะแล้วล่ะ...ว่าระหว่าง " บ่น " "ปรับทุกข์" กับ "นินทา" นั้น แตกต่างกันยังไง?
หรือว่ามันถูกจัดหมวดหมู่รวมกันซะแล้ว...ตอนที่เราไม่รู้ตัว
+.+.++.+.+.+.+.+.+.+.+.+..+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+.+
~ สุดขอบฟ้าหรือว่าดาวดวงไหนกัน โปรดบอกฉัน..ที่ไหนคือบ้านหลังใหม่?
ชอบจังเลยนะประโยคนี้ ของเพลงบ้านหลังใหม่ **
ยิ่งฟัง....ยิ่งนอนไม่หลับ
สะเทือนใจ
edit @ 25 Aug 2009 02:23:36 by วรัญญา นี่ชื่อฉัน
ทำไมหมู่นี้รู้สึก Fail กับตัวเองตลอด?
คงเพราะ..อยากเป็นคนดี แต่เป็นไม่ได้ดั่งใจ
เราเป็นคนทำอะไรหลายๆอย่างพร้อมกัน ทำให้เสียเวลากับเรื่องเล็กๆน้อยๆ โดยใช่เหตุ
แล้วงานหลายอย่างที่ทำอยู่ก็ไม่สำเร็จ หรือบางงานเสร็จตามกำหนด....แต่กลับไม่ได้เรื่อง
ต้องคอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอยู่ตลอด .......เพราะเอาแต่หนี
หนีความรับผิดชอบ หนีหน้าที่ของตัวเอง หนีความรู้สึก
หนีความจริงและหลีกเลี่ยงที่จะทำงานกลุ่มกับเพื่อนๆ
อันที่จริงเพื่อนก็เลี่ยงที่จะพูดเรื่องงานกับเราเหมือนกัน..งานก็เลยยิ่งเยอะ
ยิ่งค้าง ยิ่งพอกหาง ยิ่งรู้สึกเหนื่อยใจ ไปให้ความสำคัญกับสิ่งอื่นที่ไม่ได้จำเป็นกับชีวิตจริงๆ
.....................อะไรก็ไม่รู้
บางครั้งนั่งอยู่ก็คิดถึงสมัยที่ตัวเองยังเป็นเด็ก
...ตอนนั้น เราไม่ใช่คนแบบนี้ อะไรที่มันทำให้เราเปลี่ยน??
อะไรที่ทำให้เราหลงยึดติดกับสิ่งลวงตา
อะไรที่ทำให้ชีวิตเรามีแต่การรอคอยกับความหวัง............ที่ไม่สิ้นสุด
อะไรที่ทำให้เรา..เหลวไหล
หรือ เราเป็นของเราแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ....แต่สิ่งที่เปลี่ยนคือสิ่งรอบข้างเราต่างหาก
โลกมันก็เปลี่ยน ทุกคนต่างก็สร้างกำแพงขึ้นมาปิดบังความด้อยของตัวเอง
...ก็เลยกลายเป็นว่า ทุกอย่างต้อง Perfect
มันก็เหมือนเป็นการหาเรื่องให้ตัวเองต้องเหนื่อยกับการพยายามเป็นคน.....
ที่ต้องสมบูรณ์แบบ เท่านั้น! แล้วเราก็ลืมตัวตนของเราเอง
หรือมันเป็นเพราะอะไร?? เพราะอะไรล่ะ ? เพราะอะไรกันแน่? เพราะอะไร?
จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
........การจะทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันภายในเวลาสั้นๆก็ยากสำหรับเราอยู่ดี
อยากเป็นคนป่า คิดถึงบ้านนอก ฉันเกลียดเมืองกรุง
ฉันไม่ต้องการที่จะเป็นดอกหญ้าในป่าปูน(อีกแล้ว)
**แต่ที่พร่ำมาทั้งหมดมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับการเสียน้ำตาสักนิด เอ๊ะ!!!
แค่จะบอกว่า วันก่อนได้ดูรายการคิดข้ามเมฆ (ออนแอร์วันที่ 25 ก.ค. 2552)
กับละครเวทีเรื่อง "ตามหาหู" ที่แสดงในคอนเสิร์ต "Love is here" ณ โรงภาพยนต์สกาลา
ซึ่งนำเสนอเรื่องของการช่วยเหลือกันระหว่างคนหูดีกับผู้พิการทางหู
เป็นเรื่องราวของตัวละครสองตัวที่ตัวหนึ่งมีหู อีกตัวไม่มีหู ซึ่งมีความต้องการที่จะมาฟังเพลงร่วมกัน
จึงเกิดเป็นภารกิจตามหาหู ขึ้นมา ทั้งสองคนได้เดินทางร่วมกัน ต่างช่วยเหลือกันและเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน
ในเรื่องก็มีการใช้เสียงประกอบเพื่อดำเนินเรื่องราวและสื่ออารมณ์
มันก็คงจะไม่มีอะไร ถ้าไม่ใช่การแสดงที่ผู้ชมส่วนหนึ่งในงานคือคนที่อยู่ในโลกของความเงียบ
ที่สอนให้ฉันเข้าใจคือ การที่จะทำอะไรให้สำเร็จ มันก็ต้องมีความพยายาม เหมือนที่นักแสดงกลุ่มนั้น
พยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะสื่อสารให้คนอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งมีบางสิ่งบางอย่างไม่เหมือนกันได้เข้าใจตรงกัน
...อย่างกินใจเลยทีเดียว
ปัจฉิมลิขิต ::
แม้เธอกับฉันจะอยู่ในโลกที่แตกต่าง แต่เราก็ยังมีบางสิ่งบางอย่างเหมือนกัน
นั่นก็คือ "หัวใจ" บางเรื่องไม่ต้องพูด แต่เราก็เข้าใจกันได้
.......... ขอเพียงแค่ใช้ใจฟังก็พอ
edit @ 26 Jul 2009 19:40:51 by นักศึกษา...
